Wlasnie tak to wyglada. Psycholog obserwuje dziecko i wydaje opinie a nie diagnoze. A bywa i tak ze rodzice nic z tym nie robia. I placowka nie moze zmusić.
Świat żłobka czy przedszkola dopiero przede mną ale nie wygląda to dobrze
1 polubienie
ten pierwszym raz to jest strach, czasu coraz mniej a ja jeszcze nie wiem czy chce mieć dziecko w żłobku, bo nie mam komu zostawić
ja jeszcze pamiętam tą aferę co dziecko się wynigronem dusiło 
Dokładnie a z drugiej strony rodzice pozostałych dzieci mają prawo się bać bo coś trzeba zrobić. U nas jest przypadek taki że ten chłopiec zaczął rzucać krzesłami i może dojść do tragedii. Bo kto w tym momencie poniesie odpowiedzialność jak ten chłopiec zrobi krzywdę innym dzieciom?
No to mega trudny temat bo co by nie zrobic to bedzie zle. Tez mamy taka dziewczynke w grupie. I oczywiście jak sa konsekwencje zbiorowe ze np w piatki nie przynosza przytulanki to wszyscy rodzice wieszaja psy na tej jednej dziewczynce ze to na pewno przez nia bo ona po stolach skacze a ich dzieci sa grzeczne.
Byla juz jedna rozmoww ze to tez nie jest tak ze my jej nie akceptujemy. Akceptujemy jesli rodzice podejma sie terapii i zdiagnozuja - diagnoza pozwoli na wdrozenie nauczyciela wspomagajacego ktory bedzie TYLKO DLA NIEJ, bo inaczej czesto sie nie da nawet zajec prowadzic. Inna kwestia ze moj Filip potrafi sie dzielic zabawkami i ona bardzo go lubi, przy nim tez jest spokojna co zauwazyly nauczycielki 
Finalnie dziewczynka chodzi do psychologa i na jakas terapie ale orzeczenia nie ma… a przez to ja postanowilam ze moj syn nie bedzie chodzil do klasy integracyjnej za zadne skarby.
Dlatego to są największe kwiatki. Diagnozy nie ma, więc nauczyciela wspomagającego nie ma. A często jest tak, że nauczycielka prosi rodzica o to by rzucił okiem na pozostałe dzieci bo ten chłopiec uciekł do kuchni. Itp.
1 polubienie
Dokładnie tak się łatwo niektórym wydaje ale niestety placówki mają w takiej sytuacji związane ręce, dzieci są różne i jakoś tezeba sobie dawać radę a jeśli nauczyciel nie chce sobie pozwolić na takie zachowanie ucznia to może zmienić pracę… moja koleżanka przyszła pierwszy dzień do pracy w przedszkolu i pierwszego dnia chlopiec ją pogryzł 
Dyrektorka bała się że dziewczyna zrezygnuje po pierwszym dniu bo była na zastępstwo 
haha na szczęście była oporna na takie zachowania .
Ciężkie tematy i nie zazdrosne takim rodzica ale obojętność i nie podejmowanie kroków by pomóc dziecku nie jest rozwiązaniem. Rodzice sobie prężnie muszlą ze wyraźnie albo moje dziecko jest zdrowe nie będzie chodzić do psychologa itd stąd nic nie robią
1 polubienie
A co gorsza przy takiej sytuacji często dziecko normatywne zaczyna się źle zachowywać. Ostatnio koleżanka mówiła, że jej syn zaczął biegać za tatą z nożem po tym jak robił sobie kanapki. Jak zapytali synku czemu tak się zachowujesz to była odpowiedź, że ten chłopiec tak robi i nie ma żadnych konsekwencji to on też tak może.
To chyba bylo dla mnie najgorsze. Wytlumaczyc synowi dlaczego Henryka ( imid wymyslone) tak robi, dlaczego wychodzi z sali sie wyszalec, dlaczego bije i kopie, dlaczego jest agresywna. Tym bardziej ze dziewczynka nie ma diagnozy. Ale zawsze mu mowie ze nie wszyscy radza sobie z emocjami, ze bardzo sie ciesze ze on tak pieknie sobie radzi ze smutkiem czy zloscia ale niektorzy potrzebuja wiecej czasu itp
1 polubienie
To jest ciężkie wytłumaczyć dlaczego ktoś tak może a ty nie możesz. Wszystko jeszcze jak widzę przede mną. Ale uważam że najważniejsza to jest rozmowa z dzieckiem i wyjaśnianie wszystkiego na spokojnie. Moj maluszek ma dopiero skończone 10m ale już staram się do niego mówić i mu opowiadać i mówić co jest co. Pewnie jeszcze nie wszystko rozumiem (nawet napewno) ale chodzi o nawyk
1 polubienie
Hej 
Prawda jest taka, że kiedyś na to nie wracano uwagi, ale kij ma dwa końce. Często zbyt wcześnie postawia się diagnozę.
Będąc z córką na rehabilitacji usłyszałam, że jest opóźniona w rozwoju… dlaczego? Nie łapie przedmiotów w 3 miesiącu życia…
Minęło kilka dni i zaczęła to robić.
Także każde dziecko jest inne. Niektóre ma pokłady energii, a z kolei inne jest stonowane. Trzeba obserwować, ale bez paranoi.
Mnóstwo pozytywnych myśli!
Daria
Bardzo fajnie robisz
Mowienie do dziecka ma wiele pozytywow, od takich prostych jak polepszenie naszego nastroju bo nie czujemy sie samotne, po rozwoj mowy i rozwoj ogolnie dziecka
Rozmowa jest najwazniejsza, od malenkosci ale tez w doroslosci, to klucz do szczescia 
1 polubienie
Ale to ze ktos Ci powiedzial to nie znaczy ze to jest diagnoza 
. Diagnoza jest stawiana po wnikliwym wywiadzie i badaniach. Nie ot tak.
Racja 🩷 dziękuję za dobre słowo. Ty też z tego co czytam dużo rozmawiasz i tłumaczysz swoim chłopakom.
1 polubienie
Mi sie buzia nie zamyka maz sie smieje ze jestem konkurencja dla Makłowicza jak gotuje bo jak gotuje z maluszkiem to staram sie go czyms zajac wiec dostaje durszlak czy garnek i mu mowie co bedziemy po kolei robić
3 polubienia
Bardzo dobrze tlumaczysz dziecku. Właśnie dzieci czesto tak radzą sobie z emocjami , niektorzy przeklinają aby sobie ulżyć a inni Właśnie gryzą , kopią itp. Z dziećmi trzeba poprostu dużo rozmawiać chociaż wiadomo czasami rodzice też już tej cierpliwości nie mają.
Ja tak samo, tylko cięłabyś była młodsza to była bardziej zainteresowana tym co ja robię, a teraz jest ze mną, ale otworzy sobie szufladę, wyciągnie pudełka, wkłada znów i tak w kółko
Mój syn właśnie potrzebuje tego czasu , ostatni czas bardzo źle radzi sobie z emocjami ale tak jak piszesz że dużo z nim rozmawiać tłumaczę czemu tak jest a nie inaczej . I widzę że on też zaczyna inaczej powoli reagować .
1 polubienie
Siper że widzisz jakieś rezultaty waszej rozmowy. Bardzo ważne jest tłumaczenie , spokojna rozmowa .
1 polubienie
