Leczenie nadreaktywności pęcherza moczowego dostosowywane jest indywidulanie do stopnia dolegliwości pacjenta. Terapia może obejmować leczenie zachowawcze (terapię farmakologiczną, behawioralną) lub leczenie operacyjne lub nowoczesne nieinwazyjne leczenie za pomocą neurotoksyn np. botoksu.
U chorych z pęcherzem nadreaktywnym stosuje się leki, które mają na celu ograniczenie nadmiernych skurczów pęcherza. Zaleca się stosowanie leków antycholinergicznych ( np. oksybutynina, tolterodyna). Szacuje się, iż nawet 75% pacjentów rezygnuje z leczenia farmakologicznego ze względu na wystąpienie skutków ubocznych. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: suchość w jamie ustnej, uczucie zmęczenia i senności, zaparcia, oraz zaburzenia widzenia. Radykalne sposoby leczenia stosowane są jako ostateczna forma terapii u pacjentek z uciążliwymi dolegliwościami, kiedy pozostałe metody nie przyniosły pozytywnych rezultatów. Ponadto zabiegi chirurgiczne stosuje się jeśli istnieje ryzyko uszkodzenia przez chorobę górnych dróg moczowych.
