Zawód położnej nie zmienił się od wieków. Oczywiście sposoby i warunki rodzenia, bezpieczeństwo kobiet są nieporównanie lepsze niż kiedyś, jednak funkcja położnej się nie zmienia. W ostatnich latach położne muszą wszakże stale poszerzać wiedzę, muszą być więcej niż pielęgniarkami .
Pierwsze statuty, w których określono zakres obowiązków i wymagania stawiane kandydatkom do zawodu położnej opracowano we Francji. Tam też przy szpitalu Hotel Dieu w Paryżu w 1640r. powstała pierwsza szkoła kształcąca położne.
Zawód położnej w Polsce ma długie uwarunkowania historyczne i bogatą tradycję. Wraz z tradycją utrwalała się przez cale lata tożsamość zawodowa położnych. Kształcenie zapoczątkowane w 1773 roku we Lwowie. Według spisu z 1784r. naukę pobierały tam 24 osoby. Nauczycielem położnictwa był dr Józef Waltz.
Pierwsza katedra i klinika położnictwa powstała w Polsce w 1780 roku w Krakowie, która była jednocześnie bazą szkolenia położnych. Pierwszym nauczycielem położnictwa był profesor dr Rafał Czerwiakowski. Szkoła mieściła się przy szpitalu Barbary na małym rynku, gdzie do celów szkoleniowych były 2 łóżka.
Regularne nauczanie akuszerii na poziomie akademickim rozpoczęto w 1781 roku w Wilnie. Pierwszym kierownikiem i wykładowcą położnictwa był dr Mikołaj Reginer. Bazę szkolenia praktycznego stanowiło 10 łóżek położniczych. Szkoła została zlikwidowana po Powstaniu Listopadowym, by wznowić swoją działalność w 1849r. Czas trwania nauki wynosił 1-2 lat. Uczennice w zależności od wyników nauczania były kwalifikowane do egzaminu dyplomowego składanego w Izbie Lekarskiej.
W 1783r. powstaje Szkoła położnych w Siemiatyczach, założona przez Annę z Sapiehów- księżnę Jabłonowską. Szkoła istniała do początków XIX wieku.
W 1802r. Instytut Położniczy w Warszawie zajmuje się kształceniem położnych. Od kandydatek wymagano umiejętności czytania i pisania, nienagannego trybu życia. Nauka trwała 4 miesiące, po wcieleniu instytutu do Uniwersytetu Warszawskiego czas szkolenia przedłużono do 1 roku. W 1840 r. wprowadzono nowe przepisy odnoszące się do administracji szkoły jak również do programu nauczania, a nauka została przedłużona do 2 lat.
W XVIII wieku powołano do życia Szkołę Położnych w Poznaniu. Ponieważ działo się to pod zaborem pruskim, instytucja ta nosiła nazwę Hebammen Lehranstalt. W 1795r. rozpoczyna swą działalność 4-miesięcznym kursem dla położnych. W 1802r. szkoła otrzymuje dom przy ul. Grobli 37.Obok szkoły powstaje zakład położniczy na 10 łóżek, co umożliwiło prowadzenie szkolenia praktycznego. Pierwszym dyrektorem został dr Fretter. W 1821 r. do szkolenia zostaje wprowadzony podręcznik tłumaczony z języka niemieckiego: „Nauka sztuki położniczej dla niewiast w krajach królewsko-pruskich”. Od 1837r. dyrektorem został dr Antoni Jagielski. Czas trwania nauki wynosił 7 miesięcy.
Historia przeniesienia szkoły na ul. Polną w Poznaniu zaczyna się w roku 1897, w momencie zakupu terenu pod budowę szpitala. Po 4 latach, w roku 1901, w nowym budynku uruchomiono pierwszy kurs dla położnych. Szpital miał 30 łóżek dla położnic, 12 łóżek dla ciężarnych, 25 łóżek dla chorych ginekologicznie. Po 2 latach Klinika liczyła już 100 łóżek. Na przełomie wieków kadra lekarska składała się z dyrektora oraz 4 asystentów i l wolontariusza. Pierwszym dyrektorem Kliniki na Polnej był dr A. Toporski, który wykształcenie kliniczne uzyskał we Wrocławiu. W roku 1906 kierownictwo Kliniki objął prof. Lange z Uniwersytetu w Królewcu. W latach 1907–1910 pojawiły się pierwsze publikacje naukowe z Poznania z zakresu położnictwa i ginekologii. Szkoła ta dała początek Poznańskiej Szkolę położnych istniejącej w okresie międzywojennym.
W Białymstoku pracował lekarz Jakub Feliks Michelis (data ur. n.z.-zm.1820), założyciel Szkoły Położnych,
Pierwsze udokumentowane ślady zorganizowanej pomocy położniczej w Gdańsku pochodzą z drugiej połowy XVI wieku. W tym czasie pomoc położnicza spoczywała w rękach kobiet, aczkolwiek nie wiemy dokładnie w jaki sposób kobiety te zdobywały uprawnienia położnych.
W Gdańsku podobnie jak w innych miejscowościach Polski do końca XVIII wieku nie było w zasadzie możliwości naukowego przygotowania do zawodu.
Pierwsza ustawa o położnych w Gdańsku została zatwierdzona przez Radę Miejską w 1781 roku i ustanawiała miedzy innymi urząd przełożonego, którym był lekarz. Pierwszy Zakład Położniczy zlokalizowany na przedmieściu Gdańska – Nowe Ogrody został otwarty w 1804 roku. Spełniał on rolę zakładu położniczego dla 20 ciężarnych i jednocześnie prowadził szkolenie 8 uczennic.
W roku 1807 w czasie wojen napoleońskich szpital ten spłonął i nową lokalizację przy dzisiejszej ulicy Długie Ogrody otrzymał dopiero w 1816 roku. W 1880 roku szpital obsługiwał 200 – 300 porodów rocznie, co było jednak niewystarczające dla rozrastającego się Gdańska. Skłoniło to władze miejskie do wybudowania nowego obiektu przy ulicy Klinicznej, który otwarto w 1912 roku i nazwano Szpitalem Położnictwa i Chorób Kobiecych. Szpital posiadał 124 łóżka dla kobiet i 114 dla dzieci. Istniejący od ponad 100 lat Zakład Położniczy przeniesiono w jego sąsiedztwo i przekształcono w Szkołę Położnych mająca swoją siedzibę do dzisiaj w tym miejscu.
W 1947 roku na bazie Szpitala utworzono Klinikę Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Lekarskiej w Gdańsku. Przez ponad 50 lat kierowali nią profesorowie, którzy przyczynili się do rozwoju wiedzy z zakresu położnictwa i ginekologii, praktycznie wykorzystywanej w leczeniu chorób kobiecych, a także w ciągłym doskonaleniu metod operacyjnych.
Wymienić tu należy profesorów: pierwszego kierownika Kliniki H. Gromadzkiego, S. Soszkę, wielkiego chirurga J. Zubrzyckiego, jego ucznia J. Mieszczerskiego, S. Metlera, W. Gromadzkiego, H. Drążkowskiego, W. Mierzejewskiego, J. Mielnika jak i obecnych kierowników klinik – prof. Janusza Emericha, prof. Jerzego Szczapę, prof. Krzysztofa Preisa .
Możemy poszczycić się przyjściem na świat w naszym Szpitalu ponad 180 tysięcy noworodków, w tym laureata Nagrody Nobla Guntera Grassa, dzieci i wnuków byłego Prezydenta PR oraz gdańskich pięcioraczków, które jako jedyne w Polsce udało się wówczas utrzymać przy życiu.
Nauczanie zawodu w pierwszych szkołach położnych prowadzili lekarze. Brak programów nauczania, niejednolity poziom przygotowania kandydatek przychodzących do szkół, brak właściwych podręczników i pomocy naukowych utrudniał przygotowanie do pracy w zawodzie.
Szkoły położnych w latach 1918-1939 r.
Szkoły położnych w Polsce rozwijały się w okresie 20-lecia międzywojennego. Wymagania stawiane kandydatkom do tych szkół początkowo były niewielkie, w wielu przypadkach ukończenie szkoły podstawowej wystarczyło do rozpoczęcia nauki. Później pojawiły się przepisy zwiększające wymogi od kandydatek, co przyczyniło się do podniesienia ogólnego poziomu tych szkół.
Spośród ważniejszych szkół działających w wyżej wymienionym okresie, wymienić należy szkołę założoną w roku 1906 w Warszawie. Jej długoletnim dyrektorem był dr Kazimierz Jasiulewicz, a następnie – od roku 1935 – docent Henryk Gromadzki. Wyróżniającą się instruktorką tej szkoły była przez wiele lat położna Władysława Kill. Szkoła mieściła się przy miejskim szpitalu położniczo- ginekologicznym na ulicy Karowej. W szkole tej czas nauki początkowo wynosił 1 rok. Później przedłużony został do 2 lat. Warszawska Szkoła Położnych bezpośrednio podlegała Samorządowi miejskiemu, pośrednio Departamentowi Służby Zdrowia w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, następnie Ministerstwu Opieki Społecznej. Warunki lokalowe były dość trudne, uczennice korzystały z pomieszczeń szpitala, w którym miały zajęcia praktyczne i teoretyczne.
Dużą rolę w kształceniu położnych odgrywała nadal wcześniej wspomniana szkoła poznańska ,której dyrektorem w latach1919 -1939 był lekarz Bolesław Kowalski. Od 1914r. do 1928r. okres szkolenia wynosił 9 miesięcy, od 1928r. naukę przedłużono do 1 roku. Szkołę finansowało Starostwo Krajowe Poznania, uczennice płaciły za naukę i utrzymanie w internacie 160 złotych.
Wspomnieć należy także o Państwowej Szkole Położnych w Krakowie, która prowadziła działalność przez okres lat 1918 -1939. Dyrektorem tej szkoły była w latach 1923 -1938 profesor Ada Markowa, żona słynnego chirurga krakowskiego Maksymiliana Rutkowskiego, pełniąca równocześnie obowiązki prymariusz oddziału ginekologiczno- położniczego Szpitala św. Łazarza. Była ona założycielką związku Zawodowego Położnych i przyczyniła się znacznie do rozbudowy i unowocześnienia tej szkoły. Od 1939 roku dyrektorem szkoły został profesor J. Zubrzycki – kierownik kliniki położniczej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Oprócz szkoły krakowskiej także szkoła wileńska i lwowska były szkołami państwowymi podlegającymi bezpośrednio Departamentowi Służby Zdrowia.
Szkoła położnych w Wilnie zawdzięcza swoje powstanie dr Mikołajowi Reginerowi, który był nauczycielem położnictwa w Szkole Głównej.
W latach między wojennych ukazują się pierwsze podręczniki dla położnych. Wymienić wśród nich należy dobry podręcznik wspomnianego prof. dr med. Bolesława Kowalskiego (dyrektora kliniki położniczej i Szkoły Położnych w Poznaniu): „Nauka położnictwa dla położnych” z 1929 r. oraz dr med. Franciszka Ksawerego Czeszyńskiego (wykładowcy pediatrii w Warszawskiej Szkole Położnych):„Opieka położnej nad noworodkiem i niemowlęciem” z roku 1939. Cena pozycją był pamiętnik niemieckiej położnej Elżbiety Burger: „40 lat w służbie bociana”, przetłumaczony z języka niemieckiego w 1931 roku.
W okresie międzywojennym pojawia się ustawodawstwo określające jak ma wyglądać szkolnictwo położnych i praktyka położnicza. Sprecyzowano, że szkoły położnych mogą powstawać jedynie przy szpitalach publicznych odpowiadających potrzebom nauczania. Warunkiem zorganizowania szkoły było istnienie oddziału położniczego posiadającego co najmniej 40 łóżek.
Program zawierał ogólny wykaz przedmiotów i plan szkolenia praktycznego. Na czele szkoły stał lekarz, a nauczanie praktyczne i teoretyczne odbywało się przy pomocy asystentów, lekarzy i położnych.
16.III.1928 roku wydano Rozporządzenie Ministerstwa spraw Wewnętrznych, w który sprecyzowano sposób działalności szkół położnych.
Absolwentki szkól podejmowały pracę na salach porodowych i w oddziałach położniczych szpitali. Jednak liczba miejsc pracy w miastach była ograniczona, natomiast na wsiach odczuwało się brak położnych, ponieważ młode adeptki sztuki położniczej niechętnie podejmowały tam pracę. Władze nie doceniały wysoko kwalifikowanej położnej w środowisku wiejskim. Niskie zasiłki gminne przyciągały położnych do pracy w środowisku wiejskim.
W ostatnich latach przed II wojną światową wśród lekarzy – położnych, w szczególności dyrektorów szkól położnych, powstała myśl utworzenia zawodu pielęgniarki – położnej. Propozycja została poparta przez położne aktywnie działające w Związku Położnych Rzeczpospolitej Polskiej. Stwierdzono ,że obydwa te zawody wymagają tego samego cenzusu, podobnego wyszkolenia, kwalifikacji moralnych. Powinno się zorganizować 3-letnie szkoły pielęgniarsko-położnicze dla kandydatek, które ukończyły 4 klasy ówczesnego gimnazjum i szkołom tym nadać jeden kierunek dydaktyczno – wychowawczy.
W styczniu 1939 roku w Departamencie Służby Zdrowia Ministerstwa Opieki Społecznej odbyło się posiedzenie Naczelnej Rady Zdrowia – Sekcji Opieki nad Matką i Dzieckiem. W czasie , którego zwrócono szczególną uwagę na konieczność otoczenia opieką absolwentek szkół położnych pracujących na terenach wiejskich. Dyskutowano również nad wnioskiem utworzenia 3-letnich szkół pielęgniarsko – położniczych. Projekt ten nigdy nie został zrealizowany z powodu wojny.
W początkach 1939 r. w Polsce praktykowało 9356 położnych.
Okres okupacji w latach 1939 -1945 stanowił przerwę w działalności szkół położnych w Polsce. W tych trudnych dla wszystkich czasach położne polskie odznaczyły się rzadko notowanym przez historię poświęceniem i bohaterstwem. Pracowały na swoich stanowiskach w walczącej Warszawie, za murami getta, w rewirach obozów koncentracyjnych, w obozie oświęcimskim, Brzezince, na niezliczonych miejscach działań partyzanckich. Najbardziej znanym przykładem jest nam dobrze znana położna Stanisława Leszczyńska.
Szkoły położnych w latach powojennych od 1945 roku
Jeszcze przed całkowitym zwycięstwem nad hitlerowskimi Niemcami
3 stycznia 1945 roku powstaje zorganizowana na nowo przez dr Stefana Kaczora (specjalisty położnictwa i ginekologii) Państwowa Szkoła Higienistek Położnych w Przemyślu. Sale wykładowe organizowano i wyposażano stopniowo w budynku Szpitala miejskiego. Kandydatki do szkoły w latach 1945-1947 były przyjmowane były na podstawie świadectwa ukończenia VII klasy szkoły podstawowej. Wiek abiturientek od 18-35 lat, warunkiem przyjęcia było zdanie egzaminu wstępnego z języka polskiego, matematyki i biologii. Liczba uczennic pierwszego roku wynosiła 42 osoby z czego 68% stanowiła młodzież z rodzin robotniczych. Najwięcej trudności sprawiał brak podręczników i programu nauczania , który został opracowany przez lekarzy – nauczycieli szkoły. Pierwsze dyplomy rozdano 20.03.1946 roku.
W miesiąc po utworzeniu Szkoły Położnych w Przemyślu została wznowiona działalność Państwowej Szkoły położnych w Białymstoku, była to pierwsza średnia szkoła medyczna w województwie białostockim. Początkowa nauka trwała 1,5 roku, a kandydatki do szkoły reprezentowała bardzo różny poziom przygotowania ogólnego. Większość z nich miała wykształcenie podstawowe.
Trzecią szkoła położnych uruchomiono również 1 września 1945 roku w Poznaniu, która do 1952 roku prowadzona była przez Poznański Wojewódzki Związek Samorządowy.
Wznowiła działalność dydaktyczno – wychowawczą również jedna z najstarszych polskich: szkoła krakowska.
W 1945 roku utworzona została szkoła w Chorzowie.
W 1949 roku Minister Zdrowia wydał Zarządzenie określające tryb przyjmowania kandydatek do szkół dla średniego personelu medycznego. Ustalono zasadę przeprowadzania egzaminu dla kandydatek wstępujących do szkól, wymagano ukończenia VII klas szkoły podstawowej.
Uchwałą Prezydium Rządu z dnia 26 lipca 1950 roku zmieniono przepisy odnośnie kształcenia położnych z wyżej wymienionego Rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z 1928 roku. Ustalono, że warunkiem przyjęcia powinno być ukończenie IX klas szkoły ogólnokształcącej i wiek kandydatek od 16 – 30 lat. W Rozporządzeniu do ustawy przewidziano możliwość przyjmowania osób z ukończoną szkołą podstawową, jeśli kandydatka zda egzamin wstępny z wynikiem pozytywnym.
W 1949 roku w ramowym programie nauczania w szkołach położnych uwzględniono podział na 3 okresy teorii i 3 okresy zajęć praktycznych (system blokowy). Szkolenie praktyczne trwało 16 miesięcy, w jego programie ujęto przede wszystkim te działy, które dawały uczennicom możliwość nabycia umiejętności potrzebnych w późniejszej praktyce zawodowej. Program ten obejmował: oddział położniczy 19 tygodni, ginekologiczny - 4 tygodnie, niemowlęcy - 5 tygodni, sala porodowa – 16 tygodni, placówki lecznictwa otwartego - 19,5 tygodni, izba przyjęć – 2 tygodnie i laboratorium -1,5 tygodnia oraz 2-tygodniowy okres przeznaczony na repetycje i egzamin końcowy. Uczennice w tracie praktyki w oddziałach szpitalnych i w placówkach lecznictwa otwartego pełniły dyżury 8-godzinne, a w sali porodowej 24-godzinne.
Lata 1950 -1954 przyniosły dalszą rozbudowę szkolnictwa w zakresie położnictwa, co było wyrazem starań władz o zabezpieczenie kobiet ciężarnych i rodzących w warunkach nowego ustroju ekonomicznego kraju.
Powstają też kolejne szkoły
W 1950 roku uruchomiono Szkołę Położnych w Bytomiu i 2–letnią Szkołę w Gdańsku, 3-Szkołę Pielęgniarsko – Położniczą we Wrocławiu przekształcono w 2-letnią Szkołę Położnych . W 1953 roku rozpoczyna działalność 2-letnia szkoła w Szczecinie, a w 1954 roku powstaje 2-letnia Szkoła Położnych w Warszawie. Inicjatorami uruchomienia szkoły był prof. Ireneusz Roszkowski oraz położna Władysława Kill – Wspominana już pierwsza powojenna dyrektorka Szkoły Położnych w Gdańsku i przełożona Kliniki Położniczej Akademii Medycznej w Gdańsku. W roku szkolnym 1954/1955 zorganizowane są szkoły w Pabianicach i Gorzowie Wielkopolskim. W 1955 roku pierwsze uczennice zostały przyjęte do szkół położnych w Bydgoszczy , Lublinie i Słupsku.
Pierwszą średnią szkołą medyczną w Częstochowie było Liceum Felczerskie, a następnie Państwowa Szkoła Felczerska, która kształciła w latach 1950-1958. Po likwidacji Państwowej Szkoły Felczerskiej zorganizowano Państwową Szkołę Położnych działają zaledwie 2 lata.
W 1972r. Liceum Medyczne i Medyczne Studium Zawodowe decyzją Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach przemianowano na Zespół Szkół Medycznych w Częstochowie. W Zespole Szkół Medycznych został otwarty Wydział położnych, realizując 2,5-letni cykl kształcenia… Od 1998r. Medyczne Studium Zawodowe wchodzi w skład Zespołu Szkół im. dr Wł. Biegańskiego. Siedzibą szkoły jest budynek przy ul. Dąbrowskiego 75. Zgodnie z rozporządzenie MEN i S ostatni nabór na kierunek pielęgniarka i położna odbył się w roku szkolnym 2001/2002.
X.1956 roku utworzono 2-letnią Państwową Szkołę Położnych w Olsztynie. Działała ona bez przerwy, zmieniając jedynie swoją nazwę i siedzibę. Przez lata mieściła się przy ulicy Mariańskiej 1 w Olsztynie. Na przestrzeni lat szkołą wypuściła tysiące absolwentek, głównie pielęgniarek i położnych, które pracują obecnie nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie.
W 1957 roku powstaje Szkoła Położnych w Nysie, a w roku szkolnym 1957/58 powstają szkoły w Kielcach i Częstochowie.
Od 1951 roku wszystkie szkoły położnych w Polsce przyjmowały kandydatki z wykształceniem w zakresie IX klas szkoły ogólnokształcącej. Od 1956 roku granica wieku przesuwa się z 16 do 18 lat. Od roku szkolnego 1958/59 od kandydatek wymagano świadectwa dojrzałości, ukończenia 18lat i nie przekroczenia 35 roku życia. Przedłużono czas nauczania do 2,5 roku. Uczennice podejmujące naukę w szkołach ze względu na panujący ustrój pochodzą przede wszystkim z rodzin robotniczo – chłopskich. W roku szkolnym 1954/55 na 862 kandydatki do klas I – 64,7% to młodzież pochodzenia robotniczego, 22,1% - pochodzenia chłopskiego, a tylko 10% z rodzin inteligencji pracującej.
Program nauczania w szkołach położnych ulegał ciągłym zmianom, w roku szkolnym 1969/70, 1972/73 wprowadzono podział cyklu szkolenia na semestry.
Do roku 1991 szkoły pomaturalne kształciły położne w systemie szkół 2,5letnich pomaturalnych. Z wejściem ustawy z dnia 3 lutego 2001r o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarek i położnej /Dz.U.01.16.169/, absolwentów szkół pielęgniarskich, którzy chcą uzyskać prawo wykonywania zawodu obowiązuje roczny staż zawodowy. W przepisach przejściowych w/w ustawy znalazł się zapis, że od roku szkolnego 2003/2004 nie organizuje się naboru do szkół pomaturalnych dla pielęgniarek i położnych. Tak więc ostatni nabór do tego typu szkół odbył się w roku 2002/03.
Od roku 1999 pierwsze uczelnie wyższe rozpoczęły kształcenie położnych w systemie wyższych studiów zawodowych na poziomie licencjata.
Kształcenie pielęgniarek i położnych w krajach Unii Europejskiej reguluje Dyrektywa 2005/36WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7.09.2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U.UE.L.05.255.22). Dyrektywa ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii L w dniu 30 września 2005 roku i weszła w życie z dniem 20 października 2005 roku.
Dyrektywa określa zasady kształcenia w zawodzie położnej, zawiera program kształcenia na kierunku położnictwo. Dyrektywa 2005/36WE zastąpiła m.in. Dyrektywy z 1980 roku, które dotyczyły zawodu położnej.
W Polsce można uzyskać kwalifikacje położnej tylko po ukończeniu wyższej uczelni. Ustawa o zawodach pielęgniarki i położnej stanowi, że położna uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły położnych. Szkoła położnych jest szkoła prowadząca kształcenie w formie jednolitych studiów magisterskich lub uzupełniających oraz studiów zawodowych. Absolwent studiów magisterskich uzyskuje tytuł zawodowy magistra położnictwa, a absolwent studiów zawodowych tytuł licencjata położnictwa. Położna nie będzie musiała kończyć trzy-letniej szkoły wyższej, lecz tylko 18-miesięczne studia.
Szkoły wyższe kształcące położne to Akademie Medyczne - Uniwersytety Medyczne, podlegające Ministerstwu Zdrowia oraz Uniwersytety i Wyższe Szkoły Zawodowe podlegające Ministerstwu Edukacji Narodowej. Uczelnie są zobowiązane do uzyskania akredytacji przez Krajową Radę Akredytacyjną Szkolnictwa Medycznego , która ocenia czy uczelnia spełnia standardy kształcenia, określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia.
Minister Edukacji Narodowej i Sportu określił (po raz kolejny) w 2005 roku, program studiów na kierunku:
studia zawodowe: pielęgniarstwo i położnictwo
studia magisterskie: pielęgniarstwo i położnictwo
Obecnie obowiązujące standardy nauczania na kierunku położnictwo (dwustopniowe) opublikowano rozporządzeniem z dnia 12 lipca 2007 roku (Dz. U. Nr 164, poz. 1166).
Przepisy powyższego rozporządzenia, w zakresie standardów kształcenia w poszczególnych kierunkach oraz poziomów kształcenia, mają zastosowanie od dnia 1 października 2007 roku . Studia zawodowe na kierunku położnictwo trwają nie mniej niż 3 lata (6 semestrów). Łączna liczba godzin zajęć dydaktycznych wynosi 4.780, w tym 4.600 godzin kształcenia zawodowego, tj. 2.300 godzin kształcenia praktycznego i 2.300 godzin kształcenia teoretycznego.
Piśmiennictwo:
1.”Zagadnienia zawodowe pielęgniarstwa na tle historycznym” A.
Maksymowicz warszawa 1977 r…
2.Stanowisko w sprawie kształcenia do zawodu położnej Konsultanta
Krajowego w dziedzinie pielęgniarstwa położniczego mgr L. Jędrzejewskiej
3.Akademickie Centrum Kliniczne - Szpital Akademii Medycznej w Gdańsku
Historia szpitala przy ul. Klinicznej. Biuletyn Informacji Publicznej
4.Ustawa z dnia1996 r. o zawodzie położnej Rozdział II
5.Dyrektywa 2005/36WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7.09.2005 r.
w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych
